تاریخ تولد امام علی النقی (ع) ۱۴۰۵ و زندگی نامه امام هادی(ع)

در این بخش تاریخ دقیق تولد امام هادی و زندگینامه ایشان را میخوانید.

اینتین – امام هادی (ع) جلوه‌ای از دانش، بردباری و کرامت در روزگاری بودند که حقیقت زیر سایه فشار و اختناق قرار داشت. این امام بزرگوار با وجود محدودیت‌های فراوانی که از سوی حاکمان زمان بر ایشان تحمیل می‌شد، هرگز از هدایت مردم و ترویج آموزه‌های ناب اسلامی دست نکشیدند. رفتار متین، سخنان حکیمانه و سیره سرشار از مهربانی ایشان سبب می‌شد حتی مخالفان نیز به بزرگی شخصیتشان اعتراف کنند.

از برجسته‌ترین فضائل امام هادی (ع)، دانش گسترده و الهی ایشان بود؛ دانشی که پاسخگوی پیچیده‌ترین پرسش‌های دینی و علمی عصر خود به شمار می‌رفت. همچنین تواضع، سخاوت، صبر در برابر سختی‌ها و توجه ویژه به نیازمندان، از ویژگی‌هایی بود که ایشان را در میان مردم ممتاز می‌کرد.

در این بخش از ستاره، تاریخ تولد امام هادی در تقویم امسال را آورده‌ایم و در ادامه نیز مختصری از زندگی‌نامه ایشان را شرح داده‌ایم، با ما همراه باشید.

تاریخ تولد امام هادی در تقویم ۱۴۰۵

در زندگی‌نامه امام هادی (ع) می‌خوانیم که ایشان در پانزدهمین روز از ماه ذیحجه سال ۲۱۲ قمری متولد شدند و پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام محمد تقی (ع)، به مقام امامت رسیدند. از آن‌جایی که تاریخ‌های قمری هرساله در تقویم هجری شمسی جابه‌جا می‌شود، در ادامه تاریخ تولد امام علی نقی ۱۴۰۵ را برای‌تان آورده‌ایم.

زندگی‌نامه امام هادی (ع)

امام علی بن محمد الهادی علیه السلام در نیمه ذی الحجه سال ۲۱۲ ق نزدیک شهر مدینه در روستای صریا، چشم به دنیا گشود و در ماه رجب سال ۲۵۴ق در سرّ من رأی (سامرا) توسط معتز عباسی به شهادت رسید. ایشان پس از پدر بزرگوارش ۳۳ سال امامت شیعیان را بر عهده داشتند. نام مادر آن حضرت سمانه مغربیه بود؛ البته مدنب، حدیث و غزال هم گفته اند.

القاب و کنیه امام علی‌النقی (ع)

لقب های آن حضرت را نقی، هادی، امین، طیب، ناصح، مرتضی و… ذکر کرده اند. کنیه اش ابوالحسن است و به ایشان ابوالحسن ثالث می گویند.

امامت پیشوای دهم ما و ترس عوامل حکومتی از ایشان

امام هادی علیه السلام از آغاز امامت در مدینه حضور داشتند و در مدت اقامت در این شهر نقش بسیار مهمی در رهبری شیعیان ایفا کردند؛ به طوری که حکومت عباسی از موقعیت ممتاز امام احساس خطر کرده و حضور ایشان در مدینه را به صلاح ندانست، متوکل برای کنترل بیشتر امام علیه السلام تصمیم گرفت ایشان علیه السلام را از مدینه به سامرا منتقل کند.

در سال ۲۳۳ ق بنابه گزارش هایی که جاسوسان از فعالیت های امام علیه السلام داده بودند، متوکل به یحیی بن هرثمه مأموریت داد تا این انتقال را انجام دهد. با ورود یحیی بن هرثمه به مدینه، مردم که سخت مشتاق و شیفته امام خود بودند، اعتراض خود را علنی کردند؛ به طوری که یحیی بن هرثمه اعلام کرد که کاری به امام علیه السلام ندارد و هیچ خطری امام علیه السلام را تهدید نمی کند. پس از مدتی به بهانه این که در منزل امام بر علیه حاکم عباسی سلاح جمع آوری می شود به خانه امام علیه السلام حمله بردند، ولی چیزی جز قرآن و ادعیه نیافتند. جالب اینکه خود یحیی بن هرثمه پس از بازگشت می گوید: «چیزی جز بزرگواری، ورع، زهد و شجاعت در او نیافتم».

متوکل در ساعات اولیه ورود امام به سامرا به شکلی اهانت آمیز با امام برخورد کرد و نه تنها به استقبال حضرت نیامد، بلکه دستور داد ایشان را در محلی که مخصوص گداها بود و به «خان الصعالیک» شهرت داشت، وارد کنند. بعد از استقرار امام هادی علیه السلام در سامرا تمامی رفت و آمدها و ارتباطات امام تحت کنترل بود و به محض شنیدن اینکه امام علیه السلام از اموال و سلاح شیعیان نگهداری می کند، نظامیان شبانه به خانه امام علیه السلام هجوم می بردند؛ ولی چیزی به دست نمی آوردند.

در طول مدت حضور امام علیه السلام در سامرا هر روز بر عظمت و محبوبیت آن حضرت افزوده می گشت و همه ناخواسته در برابر امام علیه السلام متواضع و خاشع بودند و سخت محترمش می داشتند. البته نفوذ امام منحصر به شیعیان نبود و شامل درباریان عباسی هم می شد. حتی اهل کتاب هم به امام علیه السلام احترام می گذاشتند.

متوکل وقتی در اقدامات خود علیه امام علیه السلام ناکام ماند، به نزدیکان خود اعلام کرد که در کار امام هادی علیه السلام درمانده شده است؛ از این رو به محدودیت و فشار اکتفا نکرد و تصمیم به کشتن امام علیه السلام گرفت و حتی اقداماتی هم انجام داد؛ اما پیش از آنکه موفق شود، خود به هلاکت رسید.

گزیده‌ای از احادیث گهربار امام هادی

امام هادی در حدیثی فرموده‌اند:

مَنِ اتَّقىَ اللّهَ یُتَّقى ، وَمَنْ اءطاعَ اللّهَ یُطاعُ، وَ مَنْ اءطاعَ الْخالِقَ لَمْ یُبالِ سَخَطَ الْمَخْلُوقینَ، وَمَنْ اءسْخَطَ الْخالِقَ فَقَمِنٌ اءنْ یَحِلَّ بِهِ سَخَطُ الْمَخْلُوقینَ.

کسى که تقوى الهى را رعایت نماید و مطیع احکام و مقرّرات الهى باشد، دیگران مطیع او مى شوند، و هر شخصى که اطاعت از خالق نماید، باکى از دشمنى و عداوت انسان ها نخواهد داشت ؛ و چنانچه خداى متعال را با معصیت و نافرمانى خود به غضب درآورد، پس سزاوار است که مورد خشم و دشمنى انسان ها قرار گیرد.

هم‌چنین امام هادی در سخنی دیگر نیز فرموده‌اند:
مَنْ اءنِسَ بِاللّهِ اسْتَوحَشَ مِنَ النّاسِ، وَعَلامَهُ الاُْنْسِ بِاللّهِ الْوَحْشَهُ مِنَ النّاسِ.

کسى که با خداوند متعال مونس باشد و او را انیس خود بداند، از مردم احساس وحشت مى کند، و علامت و نشانه اءنس با خداوند وحشت از مردم است یعنى از غیر خدا نهراسیدن و از مردم احتیاط و دورى کردن.
حدیث بعدی امام به شرح زیر است:
السَّهَرَ اءُلَذُّ الْمَنامِ، وَالْجُوعُ یَزیدُ فى طیبِ الطَّعامِ.

شب زنده دارى ، خواب بعد از آن را لذیذ مى گرداند؛ و گرسنگى در خوشمزگى طعام مى افزاید؛ یعنى هر چه انسان کمتر بخوابد بیشتر از خواب لذت مى برد و هر چه کم خوراک باشد مزه غذا گواراتر خواهد بود.

منبع: ستاره