آنچه در مورد ولادت امام حسین (ع) گرداوری شده است را میتوانید به عنوان در مورد ولادت امام حسین، انشا در مورد ولادت امام حسین، تحقیق در مورد ولادت امام حسین و متن سخنرانی در مورد میلاد امام حسین استفاده کنید.
اینتین – اگر به دنبال موضوع انشا در مورد ولادت امام حسین هستید، این مطلب مختص شماست. مشهور است که امام حسین (ع) در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجری در مدینه به دنیا آمد، ولی اساسا در تاریخ ولادت او و فاصله سنیاش با برادرش امام حسن علیه السلام چندین نظر وجود دارد.
تحقیق در مورد ولادت امام حسین (ع)
تاریخ ولادت
منابع حدیثی و تاریخی، سال ولادت امام حسین (ع) را مختلف گزارش کرده اند: سال سوم، چهارم، ششم و هفتم هجرت. بر همین اساس مدت عمر ایشان نیز مورد اختلاف خواهد بود؛ لیکن بنابر اکثر منابع و مشهورترین روایات، سال ولادت امام حسین (ع) سال چهارم هجری است و عمر ایشان در وقت شهادت، ۵۷ سال بوده است.
منابع حدیثی و تاریخی، ماه ولادت امام حسین (ع) را مختلف گزارش کردهاند: سوم ماه شعبان، پنجم ماه شعبان، آخر ماه ربیع اوّل، سیزدهم ماه رمضان، پنجم ماه جمادی اوّل و پانزدهم ماه جمادی ثانی. علّامه مجلسی، سوم ماه شعبان را مشهورتر میداند؛ لیکن تتبّع در منابع تاریخی و حدیثی، نشان میدهد که پنجم ماه شعبان، از شهرت بیشتری برخوردار است.
منابع حدیثی و تاریخی، روز ولادت امام حسین (ع) را مختلف گزارش کردهاند: سه شنبه و پنج شنبه. تعیین و یا ترجیح یکی از این دو نقل، دشوار است؛ زیرا نمیتوان شاهدی بر آن اقامه کرد.
نظریات مختلف درباره روز ولادت امام حسین (ع)
۱- آخر ربیع الاول سال سوم هجری.
۲- روز سه شنبه یا پنج شنبه سوم یا پنجم شعبان سال چهارم هجری؛ و ده ماه و بیست روز پس از تولد برادرش.
۳- پنجم شعبان سال چهارم هجری.
۴- پنج شنبه سوم شعبان سال چهارم هجری.
۵- پنجم شعبان سال سوم هجری و ۵۰ روز پس از ولادت امام حسن، نطفهی مطهرش بسته شد.
۶ـ فاصله او و برادرش ۷ ماه و ۱۰ روز بود.
۷ـ آخر ربیع الاول سال سوم هجری و به روایتی پنج شنبه سیزدهم ماه رمضان.
۸ـ پنجم جمادی الاول، با اختلاف سنی مدت ۶ ماه.
نامگذاری امام حسین (ع)
امام حسین (ع) در شهر مدینه به دنیا آمد. پدر بزرگوار ایشان امام علی و مادر ایشان حضرت فاطمه، سید زنان اهل عالم است. پس از آن که امام حسین به دنیا آمد پیامبر اکرم (ص) به علی (ع) فرمود:
“چه نامی بر این فرزندم نهادی. ایشان عرض کرد ما در نام گذاری این فرزند بر شما پیشی نمیگیریم. پیامبر فرمود: من نیز در این نام گذاری بر خداوند سبقت نمیگیرم. پس از مدتی جبرئیل بر پیامبر نازل شد و عرضه داشت یا رسول الله خداوند به تو سلام میرساند و میفرماید نسبت علی به تو بمانند نسبت هارون به موسی است پس فرزندت را به نام فرزند هارون بنام. پیامبر فرمود نام فرزند هارون چه بود جبرئیل عرض کرد «شبیر» پیامبر فرمود: زبان ما عربی است او را به عربی چه بنامم و جبرئیل گفت او را حسین بنام.”
مقاله در مورد ولادت امام حسین (ع)
لطف پیامبر به امام حسین (ع)
رسول خدا علاقه بسیاری نسبت به ایشان و برادر عزیزشان امام حسن (ع) داشت به طوری که محبت خویش را به صورت علنی نسبت به آنان ابراز مینمود. بدین صورت که گاه از منبر به زیر آمده آنان را بوسیده و مجدداً از منبر بالا میرفت و گاه آن دو را به دوش میگرفت و با آنها به بازی میپرداخت و گاه بدین صورت میشد که حضرت در بین اصحاب نشسته بود و حسین (ع) وارد میشد آنگاه حضرت رسول اکرم کلام خود را قطع مینمود، بر میخاست و از او استقبال میکرد. وی را به دوش گرفته و در دامان خود مینشاند و میفرمود: «انه مهجه قلبی».
در حکایت دیگری از پیامبر اسلام (ص) نقل شده است که ایشان روزی حسین (ع) را در کوچه دید که با اطفال بازی میکند. حضرت به سوی او رفت و دست خود را به طرف او دراز کرد ولی حسین (ع) از سویی به سویی دیگر میگریخت تا این که پیامبر (ص) او را گرفت. آنگاه یک دست زیر چانه و دست دیگرش را بر سر حسین (ع) گذاشت و سپس لبهای او را بوسید و فرمود: «من از حسین هستم و حسین از من است.»
و گاه این طور می شد که حسین (ع) در سجده بر شانه پیامبر (ص) بالا میرفت آن حضرت سجده خویش را طولانی میکرد تا این که حسین به اختیار پایین بیاید اصحاب از طولانی شدن سجده سؤال میکردند که آیا وحی شده است و حضرت میفرمود: نه لیکن فرزندم (حسین) بر پشت من سوار شده بود.
و حکایت دیگر در فضل امام حسین (ع) این که روزی پیامبر طفلی را در کوچه دید. نشست و با او به مهربانی و لطف پرداخت. شخصی علت ملاطفت را سؤال نمود ایشان فرمود: «این طفل حسین مرا دوست دارد زیرا من دیدم که خاک قدم او را میگرفت و به صورت خود میمالید.»
روزهای سخت نوجوانی و جوانی امام حسین (ع)
امام حسین (ع) حدود هفت سال داشت که جدش پیامبر در ۲۸ صفر سال یازده هجری از دنیا رفت. وی در سنین کودکی شاهد آن بود که یاران دیروز جدش حق مسلم پدرش را غصب نموده و از گرد وی پراکنده شده و وی را خانه نشین نمودند. وی در همان کودکی به همراه مادر و برادرش در طلب حق پدر میکوشید و شبانه به در خانه انصار میرفت و از آنان کمک طلب میکرد.
در همان ایام در میان حزن رحلت جدش پیامبر و خانه نشینی پدر، مادر عزیزش که رنج بسیاری را تحمل کرده بود از دست داد. حضرت بعد از رحلت پیامبر پیوسته به همراه پدر بزرگوارش بود چنانچه در جنگ های جمل، صفین و نهروان حضور داشت و در کنار پدر به جنگ با پیمان شکنان و ظالمان پرداخت از آن حضرت خطبهای در جنگ صفین نقل شده است که در ضمن آن مردم را به جنگ ترغیب میکردند. امام در همان مراحل مقدماتی صفین در گرفتن چشمه آب از دست شامیان نقش عمده داشت که امام علی (ع) پس از آن فرمود: این اولین پیروزی به برکت حسین (ع) است.
و در ماجرایی دیگر وقتی عبیدالله بن عمر در صفین به امام گفت پدر تو قریش را چنین و چنان کرد. امام وی را متهم به پیروی از قاسطین کرده و فرمودند اینان به زور اسلام را قبول کردند اما در اصل مسلمان نشدهاند.
ایشان ۳۷ ساله بود که پدر بزرگوارشان در ۲۱ رمضان سال ۴۱ قمری به شهادت رسیده و اهل بیت را به غمی جانگاه مبتلا نمودند. امام حسین پس از شهادت پدر در کنار برادرش امام حسن (ع) بود و از سیاستهای وی دفاع مینمود، حتی پس از آن که او با معاویه بیعت کرد شیعیان کوفه همان روز صلح نزد او رفته و خواهان نقض صلح و قیام علیه معاویه شدند ولی ایشان نپذیرفت و بر ادامه صلح برادر تأکید نمود.
حضرت پس از شهادت امام حسن (ع) نیز در برابر درخواستهای مکرر مردم عراق برای آمدن آن حضرت به کوفه مقاومت کرده و فرمودند تا معاویه زنده است نباید دست به اقدامی زد و این بدان معناست که امام در فاصله ده سال به اجبار حکومت معاویه را تحمل کرده بودند.
انشا در مورد ولادت امام حسین (ع)
امام حسین سومین پیشوای شیعیان در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجری قمری در مدینه متولد شد. پدر بزرگوار او حضرت علی (ع) و مادرش فاطمه زهرا (س) دختر پیامبر اسلام بود. تولد فرزندی از حضرت زهرا (س) از قبل به پیامبر وعده داده شده بود. امام صادق در روایتی میفرمایند که جبرئیل نزد پیامبر رسید و عرض کرد: ای محمد! به راستی خدای سبحان تو را بشارت داد به مولودی از دخترت فاطمه زهرا سلام الله علیها، ولیکن امتت وی را پس از تو خواهند کشت.
ریختن خون سید الشهدا توسط دشمنان خاندان اهل بیت پیش از ولادت ایشان پیش بینی شده بود. مظلومترین انسانها از کودکی محبوب جدش بود تا جایی که پیامبر میفرمودند: حسین از من است و من از حسین. ولی سالها بعد کینهتوزان نبوت با حسین بن علی چه کردند و در صحرای کربلا او را به همراه یاران باوفایش به شهادت رساندند.
نام حسین توسط پروردگار باری تعالی انتخاب شد. جبرئیل بر پیامبر (ص) نازل شد و عرض کرد: سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون «شبیر» که به عربی «حسین» خوانده می شود، نام بگذار. چون علی علیه السلام برای تو بسان هارون برای حضرت موسی است، جز آن که تو خاتم پیغمبران هستی»
ولادت، نامگذاری و پیشگویی شهادت امام حسین (ع) دلایل قاطعی بر حق بودن ایشان است. ولی صد افسوس که سیه دلان به هیچ دلیل برای تبعیت از امام خویش قانع نخواهند شد.
به روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت دومین فرزند برومند حضرت علی (ع) و فاطمه (س)، که درود خدا بر ایشان باد، در خانه ی وحی و ولایت،چشم به جهان گشود.
به روزهای اول یا هفتمین روز ولادت با سعادتش، امین وحی الهی، جبرئیل، فرود آمد و گفت:
سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون «شبیر» که به عربی «حسین» خوانده می شود، نام بگذار. و به این ترتیب نام پر عظمت «حسین» از جانب پروردگار، برای دومین فرزند فاطمه انتخاب شد.
از ولادت حسین بن علی (ع) که در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص) که شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفی که پیامبر راستین اسلام (ص) درباره ی حسین (ع) ابراز می داشت، به بزرگواری و مقام شامخ پیشوای سوم آگاه شدند.
عالی ترین،صمیمی ترین و گویاترین رابطه ی معنوی و ملکوتی بین پیامبر و حسین را می توان در این جمله ی رسول گرامی اسلام (ص) خواند که فرمود: حسین از من است و من از حسینم.
❆❆❆
ای رهبر عاشقان و دلدادگان، ای حسین (ع) آمدی تا با یمن وجود تو جهان از تاریکی نجات پیدا کند. سلام بر تو ای نزدیکترین نام به خدا، سلام بر تو ای سفینه عشق، مدینه را شور حضور تو پر کرده است.
شمیم لبخند پنجرهها، فضا را عطرآگین نموده و آسمان، خیره به نور افشانی مُنزل وحی، نام زیبای تو را زمزمه میکند و زمین چه سعادتمند در گهواره حضور تو پیدا شده است.
وقتی خبر ولادت امام حسین (ع) به پیامبر (ص) رسید، به خانه حضرت على (ع) و فاطمه (س) آمد و به اسماء فرمود تا کودک را بیاورد. اسماء او را در پارچه اى سپید پیچید و خدمت رسول اکرم (ص) برد، آن حضرت (ص) هم به دستور خدای متعال و براساس پیامی که جبرئیل امین وحی الهی آورد، این مولود مبارک و نورانی را به نام پسر کوچک هارون (شُبِیر) که به عربى (حسین ) خوانده می شود، نام نهاد.
حضرت امام حسین علیه السلام یکی از بزرگ مردان آزاده است که سراسر پراز شهامت و راستگویی و وفا و عدالت اسا مانند پدر بزرگوارشان و جد گرامیشان حضرت محمد ص
او دوستِ دوستان حق و عدالت و دشمنِ دشمنان حق و حقیقت بود. از جمله کسانی که امامِ آزادگان را بسیار آزرد و در تمام مدت برای به شهادت رساندنش تلاش کرد مردی بود به نام معاویه. اما تا زنده بود موفق نشد.
حسین، زیباترین نامی است که در شناسنامه بشر نوشتهاند و میزان سنجش صداقت آدمی است که به ما یک درس بزرگتر از شهادتش داد
حسین (علیه السلام) حماسیترین شاهنامه جهان است
نام حسین را مشعل راهمان میکنیم
خون حسین و یارانش، قبله نمای کمال و سعادتمان
خون حسین همچون خورشیدی قرنها است که هر روز میدرخشد
تا در بیراهههای پرپیچ و خم گمراهی گم نشویم
منبع | ستاره
