با معرفی و داستان کتاب یوری و آدم کوچولوها تو این مطلب همراه ما باشید.
اینتین – کتاب یوری و آدم کوچولوها نوشته تومیکو اینویی و ترجمه هنگامه سبحانی و زینب حسینزاده است که انتشارات دانشآفرین آن را منتشر کرده است. این رمان نوجوان از دل یک خانه، یک اتاقک مطالعه و یک راز خانوادگی، جهانی میسازد که در آن مراقبت، ترس، جنگ و وفاداری به هم گره میخورند. ماجرا از جایی جان میگیرد که یوری باید از خانوادهای از آدم کوچولوها نگهداری کند؛ موجوداتی که بقایشان به جامی شیر و به پایداری آدمها وابسته است. نسخهی الکترونیکی این اثر را میتوانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.
درباره کتاب یوری و آدم کوچولوها
کتاب یوری و آدم کوچولوها نوشته تومیکو اینویی رمانی است که خیال، خاطره و اضطراب روزگار جنگ را در کنار هم مینشاند. هستهی اصلی داستان در خانهی خانوادهی موریاما شکل میگیرد؛ جایی که در اتاقکی پنهان بالای قفسههای کتاب، خانوادهای از آدم کوچولوها سالهاست زندگی میکنند و نسلبهنسل از سوی اعضای این خانه با جامی شیر پشتیبانی میشوند. همین ایدهی ساده، یعنی زندهماندن موجوداتی کوچک بهواسطهی وفاداری انسانها، بهتدریج به مسئلهای بزرگتر تبدیل میشود؛ مسئلهای درمورد مسئولیت، ترس، انتخاب و حفظ مهربانی در زمانهای که بیرون از خانه همهچیز بهسمت خشونت میرود.
این کتاب فقط بر شگفتی حضور این موجودات تکیه نمیکند. این کتاب فضای خانه، باغ، اتاق مطالعه، درخت زلکوا و اشیای کوچک را بهگونهای زنده میکند که هرکدام بخشی از حافظه و امنیت بهشمار میآیند. در برابر این فضای محدود اما گرم، جهان بیرون قرار دارد؛ جهانی که با بازداشت، کمبود، فشار اجتماعی، آموزش نظامی و ترس از حمله هوایی شناخته میشود. بهاینترتیب داستان مدام میان دو مقیاس حرکت میکند: زندگی ظریف آدم کوچولوها و آشوبی که زندگی انسانها را دربر گرفته است.
این کتاب از زاویههای مختلف به یک خانواده نگاه میکند و نشان میدهد جنگ فقط در میدان نبرد رخ نمیدهد، بلکه وارد اتاقها، گفتوگوها، رابطهی خواهر و برادرها و حتی سفرهی غذا هم میشود. یوری، شین، توکو و تاتسوئو هرکدام واکنشی متفاوت به این فشار دارند و همین تفاوتها به داستان عمق میدهد. در کنار آنها، بالبو، فرن، آیریس و رابین نیز فقط موجوداتی فانتزی نیستند؛ آنها ترس، امید، کنجکاوی و نیاز به بقا دارند. همین پیوند میان جهان انسانها و آدم کوچولوها باعث میشود رمان همزمان لطیف و نگرانکننده پیش برود و از دل یک ماجرای خیالانگیز، تصویری انسانی از مراقبت و ایستادگی بسازد.
خلاصه داستان یوری و آدم کوچولوها
هشدار: این پاراگراف بخشهایی از داستان را فاش میکند!
داستان از خاطرهی خانهای قدیمی و اتاقکی پنهان آغاز میشود؛ جایی که خانوادهای از آدم کوچولوها سالهاست در پناه خانوادهی موریاما زندگی میکنند. رسم خانه این است که هر روز جامی شیر برای آنها گذاشته شود. با شدتگرفتن جنگ، بازداشت تاتسوئو و تغییر فضای اجتماعی، این رسم ساده به کاری دشوار و پرمعنا تبدیل میشود. یوری، دختر کوچک خانواده، مسئول رساندن شیر میشود و همزمان باید با ترس، بیماری، فشار مدرسه و اختلاف با برادرش شین کنار بیاید. در سوی دیگر، رابین، پسرک آدم کوچولوها، کمکم از اتاقک بیرون میرود و با دیدن جهان بیرون، خطرهای بزرگتری را حس میکند.
چرا باید کتاب یوری و آدم کوچولوها را بخوانیم؟
دلایل خواندن یوری و آدم کوچولوها را میتوان اینطور خلاصه کرد:
این کتاب پیوند میان دنیای خیال و واقعیت تلخ جنگ را در یک فضای خانگی و ملموس نشان میدهد.
داستان از خلال جزئیات کوچک، معنای مراقبت و مسئولیت را به موضوعی جدی تبدیل میکند.
خواننده با چند شخصیت از دو جهان متفاوت همراه میشود و تغییر نگاه هریک را دنبال میکند.
کتاب نشان میدهد فشارهای اجتماعی و سیاسی چگونه وارد رابطههای خانوادگی و عاطفی میشوند.
فضاسازی اتاق مطالعه، باغ و خانه، حس ماندگاری و دلبستگی به مکان را پررنگ میکند.
رمان برای کسانی که به داستانهای خیالانگیز با لایههای تاریخی و احساسی علاقه دارند، تجربهای پربار فراهم میکند.
خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم؟
خواندن یوری و آدم کوچولوها به این گروهها پیشنهاد میشود:
علاقهمندان به رمانهای نوجوانی که عنصر خیال را با موقعیتهای تاریخی و خانوادگی ترکیب میکنند.
خوانندگانی که به داستانهای شخصیتمحور با محور مراقبت، وفاداری و ترس از دستدادن علاقه دارند.
کسانی که دوست دارند تأثیر جنگ را نه از میدان نبرد، بلکه از درون خانه و زندگی روزمره ببینند.
مخاطبانی که از فضاهای پرجزئیات، خانههای قدیمی و رازهای پنهان در دل اشیا و اتاقها لذت میبرند.
علاقهمندان به روایتهایی که در آن کودکان و نوجوانان با مسئلههای اخلاقی و عاطفی روبهرو میشوند.
بخشی از کتاب یوری و آدم کوچولوها
«روزگاری، در طبقه اول خانهای، کتابخانه کوچکی قرار داشت. این کتابخانه در انتهای راهرویی طولانی و تاریک، در گوشهای نامحسوس و آرام از خانه واقع شده بود. درِ بلوطی سنگین آن به ندرت باز میشد و بیشتر اوقات آنقدر محکم بسته میشد که انگار میخواست مانع ورود کسی شود.
هرکسی که در را باز میکرد، اتاق کوچکی را مییافت که سه دیوار آن از کف تا سقف کاملاً با قفسههای کتاب پوشیده شده بود. قفسههایی که مملوء از کتاب بودند و با غرور خاصی بر اتاق حکمرانی میکردند. در کنار کتابهای قدیمی نوشته شده به زبان چینی کلاسیک، آثار دوره میجی به زبانهای خارجی که پدربزرگ خانه به آنها بسیار علاقه داشت، و در کنار آنها حدود ۲۰۰ جلد شومیز کوچک، پوشیدهشده با لایهای نازک از گرد و غبار قرار داشت.
به طور خلاصه، این مکان جایی بود که کتابهای قدیمی، پس از اتمام دوره خدمتشان، میتوانستند با آرامش دوران بازنشستگی خود را در آن سپری کنند.
در همین اتاق، بالای فضای مثلثی بین سقف شیبدار و قفسه کتاب سمت راست، کنار پنجره شیروانی، مکانی بود که آدم کوچولوها خانهٔ خود را ساخته بودند.»
