معنی و داستان ضرب المثل «ارزن عثمانی، خروس ایرانی»

با معنی و داستان ضرب المثل «ارزن عثمانی، خروس ایرانی» تو این مطلب همراهمون باشین.

اینتین – درباره ضرب المثل «ارزن عثمانی، خروس ایرانی» تو ادامه مطلب بیشتر بخونین :

ضرب المثل ارزن عثمانی، خروس ایرانی
این ضرب‌المثل زمانی به کار می‌رود که کسی از کری‌خوانی رقیب باک نداشته باشد و آن را با کری قوی‌تری پاسخ بدهد.

حکایت این ضرب المثل
شاید ضرب‌المثل “ارزن عثمانی، خروس ایرانی” رو شنیده باشید. در جریان نبرد نادر شاه با عثمانی‌ها روزی فرستاده دولت عثمانی با دو گونی ارزن نزد نادرشاه شرفیاب می‏شود و آنها را در مقابل نادرشاه بر روی زمین می‏‌گذارد و می‏‌گوید : لشکر ما این تعداد است، بنابراین از جنگ با ما صرفنظر کنید.

نادرشاه دستور می‏‌دهد دو خروس بیاورند. دو خروس را در برابر دو گونی ارزن قرار می‌دهند و خروس‌ها شروع به خوردن ارزن‌ها می‏‌کنند. در این هنگام نادرشاه رو به فرستاده عثمانی می‏‌کند و می‏‌گوید: برو به سلطانت بگو که دو خروس همه لشگریان ما را خوردند !

انشا با موضوع ضرب المثل ارزن عثمانی خروس ایرانی
در دنیای ما، آدم‌ها دو دسته‌اند؛ دسته‌ی اول کسانی هستند که برای رسیدن به خواسته‌هایشان کمر همت می‌بندند و با عرقِ جبین، دانه‌ای می‌کارند تا خرمنی برداشت کنند. اما دسته‌ی دوم، همیشه به دنبال کوتاه‌ترین راه می‌گردند؛ راهی که در آن رنج کار برای دیگران باشد و گنجِ آن برای خودشان. ضرب‌المثل «ارزن عثمانی، خروس ایرانی» دقیقاً توصیف‌کننده‌ی احوال همین دسته‌ی دوم است.

این مَثَل که ریشه در تاریخ و روابط تجاری گذشته دارد، به زیبایی کنایه‌ای از طمع و زیاده‌خواهی را به تصویر می‌کشد. تصور کنید کسی خروسی در خانه دارد که نماد دارایی و دلبستگی اوست؛ اما به جای آنکه از انبار خود برای او دانه فراهم کند، چشم به ارزنِ همسایه (در اینجا عثمانی که مرکز غلات بود) دوخته است. این یعنی فرد می‌خواهد داراییِ خود را با هزینه و سرمایه‌ی دیگران پرورش دهد و به رخ بکشد.

در زندگی روزمره، ما بارها با این صحنه مواجه می‌شویم. مدیری که با زحمت و ایده‌های زیردستانش، برای خود اعتبار و رتبه کسب می‌کند، یا دوستی که در مهمانی‌ها همیشه از جیب دیگران دست‌ودلبازی می‌کند و به قول معروف «از کیسه خلیفه می‌بخشد»، همگی مصداق این ضرب‌المثل هستند. این رفتار نشان‌دهنده‌ی نوعی فرصت‌طلبی است که در آن، فرد برای رسیدن به مقصود، اخلاق و انصاف را زیر پا می‌گذارد.

نتیجه‌ی چنین نگرشی، چیزی جز بی‌اعتمادی و سست شدن پیوندهای اجتماعی نیست. کسی که همیشه به دنبال «ارزن عثمانی» برای «خروس ایرانی» خود می‌گردد، شاید در کوتاه‌مدت سودی ببرد، اما در درازمدت تکیه‌گاه خود را در میان مردم از دست می‌دهد؛ چرا که هیچ بنایی با مصالحِ غصبی، استوار نمی‌ماند.

در پایان باید گفت، بزرگی و موفقیت زمانی ارزشمند است که ریشه در تلاش خودمان داشته باشد. چه خوب است یاد بگیریم که خروسِ زندگی‌مان را با ارزنِ رنجِ خودمان دانه بدهیم، تا طعمِ افتخار، طعمی شیرین و حلال باشد.

منبع | روزانه