استفاده مکرر از فرمول اتومبیلرانی در آثار اکشن، توسط فیلمسازان مستقل، برای ایجاد تجربهای موفقیتآمیز مانند سریع و خشن، در گیشه، عموماً منجر به شکست و یا خلق آثاری ضعیف شده است. با این حال، انتشار تریلر Speed Faster، به کارگردانی جیسون پارک، توجه مخاطبان را به این ژانر محبوب جلب کرد. انتظار میرفت جدیدترین ساخته پارک، حامل موجی نو در سینمای اکشن باشد. در این متن، به نقد و بررسی این فیلم سینمایی خواهیم پرداخت.
اینتین – فیلم در اولین قدم خود، یعنی محتوا و داستان، ضعفهای بزرگی دارد. اولین ایراد در قصهگویی، عدم پرداخت به شخصیتها است. نقشها، کاملاً سطحی، بیکنش و مبهم هستند؛ به همین جهت، مخاطب با هیچکدام از آنها ارتباط برقرار نمیکند و از حذف نقشها، ناراحت نمیشود. به علاوه، برخی شخصیتهای کلیدی، آنقدر معرفی پر ایراد و مبهمی دارند که مخاطب حتی از درک کلیات آن نقشها باز میماند. دیگر مشکل موجود در فیلمنامه، غیرقابل پیشبینی بودن اتفاقات است. به نظر میرسد این نکته که باید روند اثر قابل حدس برای تماشاگر نباشد، در فیلم به درستی تبیین نشده و فیلمساز به قدری درگیر فرعیات فیلمنامه شده که یک خط داستانی منسجم و قابل پیگیری را کنار گذاشته و صرفاً با ایده یکخطی خود، تصمیم بر ساخت و پرداخت هر سکانس گرفته است. این اقدام، شاید در کوتاهمدت بتواند مخاطب را برای مدتی محدود درگیر فیلم کند؛ اما با اضافه شدن ناگهانی کاراکترهای جدید و تأثیر عمیق و بدون توجیه آنها بر بخشی از فیلم، ناتوانی بیننده در همراهی با داستان را به دنبال دارد. از دیگر ضعفهای موجود در فیلمنامه Speed Faster، ابهام در هر سکانس است؛ به این منظور که مخاطب در پایان هر بخش، از سرنوشت افراد بیخبر میماند و گاهی، حدسیات منطقی مدنظرش که مطابق با وضعیت فیلم هستند، نیز ناکام و نادرست میشوند. این اتفاق، بیننده را نسبت به اثر دلسرد میکند و نتیجهای خلاف تصور فیلمساز، مبنی بر جذابیت بیشتر فیلم، به همراه دارد. در کل، داستانپردازی Speed Faster، یکی از بدترین نمونههای ژانر اکشن به شمار میآید.
سینمایی Speed Faster در کارگردانی نیز، مشکلاتی دارد. پارک تلاش کرده تا در تازهترین فیلم خود، از سبکهای مختلف بهرهگیری کند و کلاژی قابل قبول به مخاطب عرضه کند. با وجود این تلاش، اثر حتی حداقلهای مورد نیاز به جهت پذیرفته شدن توسط مخاطب، به عنوان یک فیلم اکشن را به دست نمیآورد. مصنوعی بودن اتمسفر اکشن Speed Faster، قابهای ابتدایی و ثبات بیش از حد تصاویر، از عمده مشکلات این فیلم هستند. در کنار این موضوع، پارک در جذابیتهای نامربوط به فضای فیلم نیز ناتوان بوده است. صحنههای اروتیک فیلم، نه تنها هیچ کمکی به اثر نمیکنند، بلکه با اسلوموشنها، مخاطب را بیحوصله کرده و باعث میشوند آن را نپذیرد. از دیگر ایرادات جدیدترین ساخته جیسون پارک، میتوان به عدم پرورش تعلیق در کارگردانی فیلم اشاره کرد. اثر، در هیچکدام از سکانسهای اکشن تعقیب و گریز، درگیری، مسابقه یا تیراندازی، مطلقاً تعلیقی ایجاد نمیکند. دوربین با دیسیپلین بیش از حد رفتار میکند و گاهی از محدوده استاندارد خارج میشود، بازیگران در درگیر کردن احساسات بیننده ناتوان هستند و بدین ترتیب، تصاویری فانتزی و بدون بار محتوایی غنی به مخاطب ارائه میشود. این ایراد، نه تنها به خاطر کارگردانی نادرست پارک، بلکه به دلیل بازی تیپیکال بازیگران نیز بوده است.
از بازیگران این فیلم، میتوان به جیسون پارک، کریستوفر دیون، لوک دینگز و ماریا می لوپز اشاره کرد. پارک، بازیگر اصلی و کارگردان اثر، در نقش ایس، تنها کسی است که ذرهای تسلط در اجرا، در آن میبینیم. مابقی بازیگران Speed Faster، حتی یک قدم از تیپ هم عقبتر هستند و در طول فیلم، اینطور به نظر میرسد که هرکدام به سبک فیلمهای رادیویی، مشغول روخوانی فیلمنامه هستند. این میزان ضعف در ایفای نقش، دلسرد شدن مخاطب از اثر و عدم همراهی او را به همراه خواهد داشت. ناتوانی بازیگران در ارائه کاراکتر، در شخصیتهای فرعی بیشتر به چشم میآید. نقشهای فرعی، همگی طبق یک تم خاص رفتار میکنند و تفاوتی نه در بیان و نه در اکت در آنها دیده نمیشود. از دیگر نقاط ضعف هنرپیشگان فیلم Speed Faster، اضافهگویی یا انجام رفتاری خارج از فضای موقعیت است. به عنوان مثال، در سکانسی دراماتیک، شاهد خندههای کاراکتری هستیم که اصلیترین بار درام آن پلان بر دوش اوست. این ایراد بالعکس نیز دیده میشود. به عنوان مثال در لحظات دارای تعلیق، غالب بازیگران یا هیچ احساسی از خود بروز نمیدهند یا پا را از محدوده شادی، خشم و غم فراتر نمیگذارند.
از نکات منفی جدیدترین ساخته جیسون پارک، میتوان به جلوههای ویژه آن اشاره کرد. هیچکدام از جلوههای ویژه اثر خوب و قابل قبول نیستند. جلوههای کامپیوتری، برخلاف انتظارات، بسیار کودکانه، ابتدایی و فاقد استانداردهای حداقلی هستند. جلوههای ویژه میدانی نیز وضعیتی مشابه دارند و مشخص است که هدف فیلمساز صرفاً وجود آنها برای پر کردن فیلم بوده، نه ارائه تجربهای اکشن به بیننده. البته، وجود ایراداتی در تدوین نیز در برجسته شدن این مشکلات بیتأثیر نبوده است.
تدوین در سکانس افتتاحیه، بسیار دقیق عمل کرده و تلاش میکند تا با کاتهای سریع و درست، تشویشی در مخاطب ایجاد کند. با این حال، این روند ادامهدار نمیشود و پس از اتمام سکانس ابتدایی فیلم، به تدریج عملکردی ضعیف و بیبرنامه از خود به نمایش میگذارد. با وجود این ایراد، نمیتوان سعی و تلاش گروه مونتاژ را در برانگیختن احساسات مخاطب با کاتهایی به گذشته نادیده گرفت. هرچند این روش مؤثر نبوده و مخاطب را درگیر نمیسازد، اما در جایگاه خود نسبت به سایر بخشهای اثر بهتر عمل کرده است. در کنار این موضوع، نمیتوان از این نکته عبور کرد که تصویربرداری فیلم عاملی مهم در افت کیفیت بصری اثر بوده و باعث ایجاد محدودیتهایی در تدوین Speed Faster شده است.
میتوانیم اینطور بگوییم که تصویربرداری فیلم که برعهده جمعی از افراد، از جمله خود جیسون پارک، بوده، بدترین عملکرد را میان بخشهای مختلف اثر داشته است. فیلمبرداری، آشفته، بیهدف و متمایل به نکات فرعی یا جذابیتهای جنسی، بیتوجه به موقعیتهای مهم و دراماتیک اثر است. از نمونه این مشکلات میتوان به تغییر کیفیت تصویر یا وجود قابهای ناهمخوان با شکل کلی فیلم اشاره کرد. اشکال مهم فیلمبرداری Speed Faster در لحظات اکشن و دارای تعلیق نمایان میشود. دوربین دیسیپلین غیرمعمول و بیمنطقی از خود نشان میدهد و ایراد این عنصر در کنار ضعف بازیگران، تدوین نامناسب و جلوههای ویژه مصنوعی، سکانس اکشن را به تصاویری مضحک، ساده و بیروح برای بیننده بدل میکند.
موسیقی متن Speed Faster خوب نیست؛ اما پلهای بالاتر از عملکرد برخی عوامل فیلم است. موسیقی در این اثر غالباً ترکیبی از چند آهنگ در سبکهای راک، متال و… است. مشخصاً جدیدترین ساخته پارک فاقد ملودی معین یا موسیقی منسجم است و اندک بهرهگیریها از آهنگهای معروف صرفاً جنبه تزئینی داشته و با هدف ایجاد جذابیت برای مخاطب در فیلم قرار داده شدهاند.
میتوان فیلم سینمایی Speed Faster را در یک جمله خلاصه کرد: افتضاحی که میخواست بهترین باشد. واضح بود که جیسون پارک در تمام طول اثر تلاش کرده بود تا تجربهای مشابه سری فیلمهای Fast and Furious برای مخاطب خود به ارمغان بیاورد. اما این تلاش، با وجود حجم عظیم ایرادات فنی، تکنیکی و بصری، ناکام ماند و اثر به گونهای پیشرفت که نه به اندازه سرعت روایت و پرداخت Fast and Furious سریع بود و نه به اندازه قدرت آن در شکل و فرم بصری خشن. فیلم صرفاً یک عملکرد پرادعا بود که منجر به سقوط شد.
منبع: گیمفا
