معنی و تفسیر شعر « تهی بود و نسیمی. سیاهی بود و ستاره ای …» از مجموعه اشعار سهراب سپهری

با معنی و تفسیر شعر « تهی بود و نسیمی. سیاهی بود و ستاره ای …» از مجموعه اشعار سهراب سپهری تو این مطلب همراه ما باشید.

اینتین – سپهری با استفاده از تصاویر زیبا و خیال‌انگیز، احساسات و اندیشه‌های خود را به تصویر می‌کشد. او از تشبیهات و استعاره‌ها به طور مؤثر استفاده می‌کند تا عمق احساساتش را منتقل کند.

شعر شماره ۳۵

تهی بود و نسیمی.

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای.

لب بود و نیایشی.

من بود و تویی:

نماز و محرابی.

تفسیر این شعر

این شعر به بیان احساسات عمیق و ارتباطات معنوی می‌پردازد. در ادامه، هر بخش از شعر را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

۱. “تهی بود و نسیمی.”

این جمله به حالتی از خالی بودن اشاره دارد که با نسیم ملایمی همراه است. به نوعی می‌توان گفت که در این حالت، آرامش و سکوت وجود دارد.

۲. “سیاهی بود و ستاره ای”

این بخش تضاد بین تاریکی و روشنایی را نشان می‌دهد. سیاهی نماد ناامیدی یا عدم آگاهی است، در حالی که ستاره نماد امید، نور و زیبایی در دل تاریکی است.

۳. “هستی بود و زمزمه ای.”

در اینجا، “هستی” به وجود و زندگی اشاره دارد و “زمزمه” می‌تواند به صداها یا احساسات لطیفی که در زندگی وجود دارد، اشاره کند. این جمله حس زندگی و ارتباطات عمیق را منتقل می‌کند.

۴. “لب بود و نیایشی.”

این بخش به ارتباط بین کلام و دعا اشاره دارد. لب‌ها نماد گفتار هستند و نیایش به معنای دعا و ارتباط با خداوند است. اینجا نشان‌دهنده ارتباط معنوی و روحانی است.

۵. “من بود و تویی:”

این جمله به ارتباط بین دو نفر اشاره دارد. “من” و “تو” نشان‌دهنده وجود دو فرد هستند که در کنار هم قرار دارند.

۶. “نماز و محرابی.”

این بخش به عبادت و مکان عبادت اشاره دارد. نماز نماد ارتباط با خداوند است و محراب مکانی است که در آن نماز خوانده می‌شود.

در کل، شعر به نوعی از ارتباطات عمیق انسانی و معنوی اشاره دارد، جایی که احساسات، دعاها و وجود انسان‌ها در کنار هم قرار می‌گیرد.