شعر درمورد وطن و وطن پرستی؛ گلچین تک بیتی، دوبیتی و اشعار نو

گلچینی از زیباترین نمونه‌های شعر در مورد وطن از بهترین شاعران، پیش روی شماست و می‌توانید استوری بعدی خود درباره عشق به میهن را از این مجموعه انتخاب کنید.

اینتین – شعر وطن‌پرستی در ادبیات فارسی جایگاهی دیرینه و پراهمیت دارد و اغلب در دو معنای اصلی جلوه‌گر می‌شود. «وطن» از یک‌سو به زادبوم شاعر اشاره دارد؛ همان خاکی که نخستین خاطره‌ها و ریشه‌های هویتی او در آن شکل گرفته است. از سوی دیگر، به سرزمینی در گستره مرزهای سیاسی یک کشور دلالت می‌کند؛ جغرافیایی مشترک که مردمانش را به پیوندی تاریخی و فرهنگی فرامی‌خواند.

در هر دو معنا، حس عمیق دلبستگی، مسئولیت و پاسداری از خاک میهن در تار و پود شعر تنیده شده است. شعر وطن بسیاری اوقات با مفاهیم آزادی‌خواهی، استقلال‌طلبی و حماسه درهم می‌آمیزد و به هدفی برای بیان آرمان‌های جمعی بدل می‌شود. از شاعران کهن گرفته تا سرایندگان معاصر ــ از جمله بکتاش آبتین ــ هر یک به شیوه‌ای از این مفهوم سخن گفته‌اند و عشق به ایران را در سروده‌های خود بازتاب داده‌اند.

در ادامه این مطلب از بخش ادبی مجله ستاره، بهترین نمونه های شعر درباره وطن را خواهید خواند و می‌توانید از این سروده‌های زیبا برای پست و استوری شبکه‌های اجتماعی خود نیز استفاده کنید.

شعر وطن‌پرستی فریدون مشیری

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد

و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.

نگاهت تلخ و افسرده است.

دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است.

غم این نابسامانی همه توش وتوانت را زتن برده است.

تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک ،دل بر کندن از جان است.

تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.

تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران

تو را این خشکسالی های پی در پی

تو را از نیمه ره بر گشتن یاران

تو را تزویر غمخواران ز پا افکند

تو را هنگامه شوم شغالان

بانگ بی تعطیل زاغان

در ستوه آورد.

تو با پیشانی پاک نجیب خویش

که از آن سوی گندمزار

طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت

تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت

که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است

تو با چشمان غمباری

که روزی چشمه جوشان شادی بود

و اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست

خواهی رفت.

و اشک من ترا بدروردخواهد گفت

من اینجا ریشه در خاکم

من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم

من اینجا تا نفس باقیست می مانم

من از اینجا چه می خواهم،نمی دانم

امید روشنائی گر چه در این تیره گیهانیست

من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم

من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی

گل بر می افشانم

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید

سرود فتح می خوانم

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت

شعر حب وطن

وطن! وطن!
نظر فکن به‌من که من
به هر کجا غریب‌وار
که زیر آسمان دیگری غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام، همیشه با تو بوده‌ام

اگر که حال پرسی‌ام
تو نیک می شناسی‌ام

من از درون قصّه‌ها و غصّه‌ها برآمدم:

حکایت هزار شاه با گدا
حدیث عشق ناتمام آن شبان
به دختر سیاه‌چشم کدخدا
ز پشت دود کشت‌های سوخته
درون کومه سیاه

ز پیش شعله‌های کور‌ه‌ها وکارگاه
تنم ز رنج عطر و بو گرفته است
رخم به سیلی زمانه خو گرفته است
اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده‌ام
یکی ز چهره‌های بی‌شمار توده‌ام

چه غمگنانه سال‌هاکه بال‌ها
زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات

که در خروش آمدی
به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو!

در آن میان که جز خطر نبود
مرا به تخته پاره‌ها نظر نبود

نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان

به گودهای هول

بسی صدف گشوده‌ام
گهر ز کام مرگ در ربوده‌ام

بدان امید تا که تو

دهان و دست را رها کنی
دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده وا کنی

به بند مانده‌ام
شکنجه دیده‌ام

سپید هر سپیده، جان سپرده‌ام
هزار تهمت و دروغ وناروا شنوده‌ام

اگر تو پوششی پلید یافتی

ستایش من از پلید پیرهن نبود
نه جامه، جان پاک انقلاب را ستوده‌ام

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام
و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

اگر میان سنگ‌های آسیا
چو دانه های سوده‌ام
ولی هنوز گندمم
غذا و قوت مردمم
همانم آن یگانه‌ای که بوده‌ام

سپاه عشق در پی است
شرار و شور کارساز با وی است
دریچه‌های قلب باز کن
سرود شب شکاف آن، ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می رسد
من این سرود ناشنیده را
به خون خود سروده‌ام

نبود و بود برزگر را چه باک
اگر بر آید از زمین
هر آنچ او به سالیان
فشانده یا نشانده است

وطن! وطن!

تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دور دست مه گرفته پر گشوده‌ام

سیاوش کسرایی

شعر معاصر درباره وطن

همیشه در دلم، حماسه وطن
شراره می‌زند، به جان اهرمن

تو را به لوح عشق، به دل نوشته‌ام
تو را به خون خویش، به جان سرشته‌ام

وطن! به راه تو گذشته‌ام ز جان
به جان عاشقان، برای من بمان

تو صبح صادقی، تویی پگاه من
به هر کران تویی، چراغ راه من

به هر بهانه‌ای، قرار من تویی
به هر کرانه‌ای، کنار من تویی

شکوه مهر تو نشسته در دلم
به هر کجا روم، تویی مقابلم

به هر کجا روم، سرود من تویی
سلام عاشقی، درود من تویی

«پرویز بیگی حبیب‌آبادی»

💚🤍❤️

جان و تن من باد فدای وطن من
آری به فدای وطنم جان و تن من

جان چیست؟ ز جان بهتر و شیرین‌تر و خوشتر
گر زانکه مرا هست، فدای وطن من

امّید که هر روز جوان‌تر شود از پیش
این کشور دیرینه و ملک کهن من

ای مام وطن، تا به ابد هیچ نباشد
جز زمزمه عشق تو زین پس سخن من

پروانه‌صفت مهر تو سوزد پر و بالم
ای شمع رخت، روشنی انجمن من

با واژه پاینده وطن در جریان است
گر قطره خونی‌ست روان در بدن من

خواهم که پس از مرگ من احباب بسازند
از پرچم ایران عزیزم کفن من

خواهم ز خدا «فخری» دلداده شیدا
پاینده و جاوید بماند وطن من

«فخر عظمی ارغون»

💚🤍❤️

وطن تو جان منی، جان من مرو از دست
اگر که جان برود، گو برو که جانان هست

فنا شوند زن و مرد ملتی اولی است
از آنکه نزد ملل سرشکسته گردد و پست

گهی مسیر تو بوده‌ست روم و گه یونان
گهی به قله اهرام مصر جای نشست

وطن نباشد اگر، دین و زندگانی نیست
که زندگانی و دین با وطن بود پیوست

شمرده مهر تو از دین پیمبر اسلام
یقین بری است ز دین، هر که این علاقه گسست

هنوز کوچک‌خان‌ها، هنوز کلنل‌هاست
در این زوایا از ساغر وطن سرمست

غمین مباش تو «دهقان»، هنوز ایرانی
درون رگشان خون وطن‌پرستی هست

«اسماعیل دهقان»

وطن یعنی رهایی زآتش و خون
خروش کاوه و خشم فریدون

وطن یعنی زبان حال سیمرغ
حدیث یال زال و بال سیمرغ

وطن یعنی امید نا امیدان
خروش و ویله گرد آفرینان

وطن یعنی لگام و زین و مهمیز
سواران قران و رخش و شبدیز

وطن یعنی گرامی مرز تا مرز
وطن یعنی حریم گیو و گودرز

وطن یعنی دل و دستی در آتش
روان و تن، کمان و تیر آرش

وطن یعنی شبح یعنی شبیخون
وطن یعنی جلال الدین و جیحون

وطن یعنی به دشمن راه بستن
به اوج آریو برزن نشستن

وطن یعنی دو دست از جان کشیدن
به تنگستان و دشتستان رسیدن

زمین شستن ز استبداد و از کین
به خون گرم در گرمابه فین

وطن یعنی اذان عشق گفتن
وطن یعنی غبار از عشق رفتن

نماز خون به خونین شهر خواندن
مهاجم را ز خرمشهر راندن

سپاه جان به خوزستان کشیدن
شهادت را به جان ارزان خریدن

وطن یعنی هدف یعنی شهامت
وطن یعنی شرف یعنی شهادت

وطن یعنی شهید، آزاده، جانباز
شلمچه، پاوه، سوسنگرد، اهواز

وطن یعنی شکوه سرفرازی
وطن یعنی ز عالم بی نیازی

وطن یعنی گذشته، حال، فردا
تمام سهم یک ملت ز دنیا

وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین جا، یعنی ایران

علیرضا شجاع پور

منبع: ستاره